Een laatste keer Amsterdam zondag, maar daarna wordt de blik echt verlegd naar Bern. Want we worden kampioen. Natuurlijk worden we kampioen! Aldus deze goedgemutste Hollandse kenner…

‘Noem eens drie nummers van Pink Floyd’, heb ik wel eens gevraagd op een moment dat we met een groep vrienden onze wekelijkse biertjes wegwerkten. Die uitdaging werd beantwoord met een ijzige stilte. Een andere generatie, zullen we maar zeggen. Ikzelf wist niet zo lang geleden ook nog maar weinig van een van de meest succesvolle bands allertijden. Natuurlijk, ik kende de grootheden Roger Waters en David Gilmour, de bekende nummers en de legendarische albums The Dark Side of the Moon en The Wall. Maar van de naam Syd Barrett had ik alleen vaag gehoord.

Toch is Syd Barrett aanwezig bij ieder optreden dat Roger Waters ook nu nog geeft. Zoals vorig jaar in Arnhem en afgelopen zondag in Landgraaf. Tijdens ‘zijn’ nummer, Shine On You Crazy Diamond, verschijnt zijn beeltenis groot op de schermen achter het podium. Zo wordt hij in leven gehouden, de voorman van de band tijdens de beginjaren tussen 1965 en 1968. Barrett was vernieuwend, zocht de muzikale grenzen op, ver voordat Pink Floyd monsterhits scoorde. Speelde gitaar met een zippo en creëerde een nieuw geluid, maar kon de roem niet aan. Onder invloed van drugs werd zijn gedrag onvoorspelbaar. Soms speelde hij niet, soms maar een enkel akkoord. You were caught in the crossfire of childhood en stardom, treffender kun je het niet zeggen. De vergelijking met Ian Curtis dringt zich op. De voorman van die andere invloedrijke band, een decennium later, over wiens leven Corbijn zo’n prachtige film maakte. Het cruciale verschil: Curtis maakte een einde aan zijn leven, Barrett leefde nog jaren een teruggetrokken bestaan. 

Over de laatste ontmoeting tussen Barrett en de overige leden van Pink Floyd gaan ontroerende verhalen. Trieste verhalen eigenlijk, maar tegelijk van die verhalen die de legende van een band bepalen. Het was in 1975, toen de band in de beroemde Abbey Road Studios werkte aan het album Wish You Were Here. Barrett kwam binnenlopen, net op het moment dat Shine On You Crazy Diamond - een nummer over hem - werd opgenomen. Hij was een stuk dikker geworden en had zijn haren en wenkbrauwen geschoren, waardoor zijn oud-collega’s hem in eerste instantie niet herkenden. Toen ze realiseerden wie de man in de opnamestudio was, brak een aantal bandleden. Roger Waters had tranen in zijn ogen. ‘Ik ook, denk ik’, zei toetsenist Rick Wright in een BBC-documentaire uit 2001. En David Gilmour: ‘Niemand herkende hem. Geschoren. Een geschoren kaalkop en zeer plomp.’

In 2006 overleed Syd Barrett, die toen al meer dan dertig jaar geen rockmuzikant meer was. Maar hij leeft door tijdens de concerten. Shine on, you crazy diamond!

Remember when you were young, you shone like the sun
Shine on you crazy diamond
Now there’s a look in your eyes, like black holes in the sky
Shine on you crazy diamond
You were caught on the crossfire of childhood and stardom,
blown on the steel breeze
Come on you target for faraway laughter,
come on you stranger, you legend, you martyr, and shine!

Naar aanleiding van berichtgeving op NU.nl.

From: Tyler Stories
To: redactie@nu.nl
Sent: Thursday, May 08, 2008 11:09 PM
Subject: Nog een sleutel

Geachte redactie van NU.nl,
 
In een bericht op uw website met de titel ‘Pieter heeft sleutel huis Georgina’ schrijft u dat Pieter van de Wielen een sleutel heeft van de nieuwe woning van Georgina Verbaan, met wie hij samen het programma Noorderlicht Nieuws presenteert. Het tweetal werd vorige maand bovendien zoenend betrapt in een café. Geen Nederlander met internet heeft het filmpje daarvan gemist.
 
Naar aanleiding van dit bericht op uw website voel ik me genoodzaakt om te reageren met aanvullende informatie. Niet alleen Pieter van der Wielen heeft namelijk een sleutel van het nieuwe stulpje van Verbaan, ik heb er ook een. Die sleutel vond ik op het trottoir voor haar woning, toen ze nog wat laatste spullen aan het verhuizen was. Waarschijnlijk heeft ze hem per ongeluk laten vallen tijdens het tillen van een zware doos, maar ik sluit ook niet uit dat ze hem bewust heeft laten vallen toen ze zag dat ik voorbij liep.
 
Ik zou u als redactie willen verzoeken deze aanvullende informatie op te nemen in uw berichtgeving. Overigens heb ik nog niet met mevrouw Verbaan gezoend. Zodra dit gebeurt, stuur ik u vanzelfsprekend het filmpje.
 
In afwachting van een reactie verblijf ik,
 
Vriendelijke groet,
Tyler Stories

Dat vroegen Hans Teeuwen en Pieter Bouwman zich ooit heel treffend af. Waar blijven de vrouwtjes gedurende de herfst, de winter en de vroege lente? Ook deze jaargang heb ik ze weer gemist. Maar nu de zon onze lijven eindelijk weer streelt en de eerste zomerse dagen officieel een feit zijn, blijkt dat ze de kou overleefd hebben. Sterker nog, de kliekjes hebben de vrouwtjes goed gedaan. 

Het is zomer in Nederland. En de vrouwtjes zijn terug, beter gemutst dan ooit. Lang leve de kelder van de heer Van Spaandonk!

And she was walking on the tables in the glasshouse
And verily bedraggled in the wind
Subtle in her method of seduction
Twenty little tragedies begin

And she would throw a feather boa in the road
If she thought that it would set the scene
Unfittingly dipped into your companions
Enlightened them to make you see

And there’s affection to end
The age of the understatement
Before the attraction forments
Kiss me properly and pull me apart
Affection to rent
The age of the understatement
But before this attraction ferments
Kiss me properly and pull me apart

In een exclusief interview ter ere van het 30-jarig huwelijk van m’n ouders gaf m’n oom een sfeerbeeld van de trouwdag in mei 1978. Wat hij zich van de bewuste dag vooral kon herinneren was dat hij met het sigarettenapparaat van zijn vader (mijn opa) onopvallende jointjes had gemaakt, die hij samen met zijn toenmalige vriendin en een andere oom al net zo onopvallend achter in de zaal had opgerookt. Dat had ervoor gezorgd dat hij zich van de rest van de dag eigenlijk niks meer kon herinneren. ‘Nou. Dat is dan jammer’, besloot hij zijn verhaal.

Voor m’n oma, de moeder van de bruid, verliep de dag minder relax, zo gaf ze aan in eenzelfde interview. Van de lentedag - de laatste in het leven van Henk Soenarto, een van de eerste geliquideerden in de Amsterdamse onderwereld - wist zij alleen nog hoe ze bezig was met opa, de vader van de bruid. Die was volgens haar bang dat de muziek te hard zou spelen of dat gasten op het onzedelijke idee zouden komen om een polonaise aan te vangen. ‘Als ik weg ben zit ik op de wc, of ik ben naar huis’, zou hij hebben gezegd, waardoor oma zich gedwongen voelde om haar man de hele dag als een volleerd Sherlock Holmes in de gaten te houden. Dat had nog tot een hilarische situatie geleid toen hij daadwerkelijk voor een grote boodschap naar het herentoilet toog. ‘Maar verder was het wel leuk, geloof ik’, eindigde ze.

Op basis van die verhalen van hoofdrolspelers leek het een verwarrende dag, die tweede mei in 1978. Maar zo weinig als m’n oma en m’n ooms om uiteenlopende redenen van het feest meekregen, zo weinig zullen m’n ouders waarschijnlijk hebben gemerkt van de joints en de polonaisevrees. Die waren druk bezig om samen gelukkig te zijn en houden dat alweer dertig jaar vol. Dertig jaar. Shit, ik mag wel opschieten.

Iedereen mag zich journalist noemen. Tenminste, dat dacht ik altijd. Sinds vorige week is er namelijk een uitzondering. Rutger Castricum, bekend van GeenStijl.tv, díe mag dat niet.

De internetgeneratie kende Rutger natuurlijk allang, maar sinds een interview (nou ja, interview; twee mensen stonden tegenover elkaar met een microfoon in het midden zonder dat van vraag en antwoord veel sprake was) met minister Ella Vogelaar is ook de rest van Nederland wakker geworden. In het filmpje haalt Rutger het in zijn hoofd om de zinsnede ‘u bent minister, ik ben journalist…’ te gebruiken en dat heeft hij geweten. Want sindsdien is de brutale verslaggever door half journalistiek Nederland om de oren geslagen.

De hoge heren journalisten hebben hun professie namelijk hoog zitten en daar moet zo’n bijdehante roze snotaap zich niet in mengen. Heel Holland spreekt ondertussen al dagenlang over het filmpje en in iedere nabeschouwing mogen journalisten (vaak bijna werkloze journalisten) in hun rol als media-expert zonder restricties azijnpissen over de talentvolle verslaggever. Walgelijk vinden ze het stuk voor de stuk, de oude journalisten. Wie denkt Rutger Castricum wel niet dat hij is?

Een tip voor het journaille: hou op met zeuren. Ga lekker je medium redden. Verbeter je website en knikker er eens wat leuke filmpjes op. Misschien met een minister en een bontgekleurde microfoon. Dat lucht op. En je energie is daaraan veel beter besteed dan aan vileine stukjes in grijze kolommen die niemand leest.

Ze is oud, wijs en weet hoe het zit. Daar krijgt niemand een breinaald tussen. Tegen bijna tachtig jaar levenservaring ben ook ik niet opgewassen. Dus laat ik haar orakelen en clichés spuwen. Over de ingebakken luiheid van Molukkers, de slechtheid van ‘die donkeren’ en het gevaar van de boerka (volgens de Dikke van Dale simpelweg een viltwollen kozakkenmantel). Soms geef ik tegengas. Uit principe, want ik weet dat ik haar nooit op andere gedachte kan brengen.

> Weet je wat ik laatst zag trouwens, op de overloop hier? Een neger!
< Nee!
> Ja, zo’n zwarte.
< Een joekel?
> Ik heb de politie gebeld.
< Was het een joekel? Was het een grote?
> Het was een hele grote. Een zwartjoekel.

Dankzij De Jeugd van Tegenwoordig weet niet alleen heel puberend Nederland binnenkort wat haute couture betekent (‘Je kijkt oh zo zuur naar m’n haute couture, want m’n haute couture is oh zo duur’, nu al de opvolger van de kreet ‘dom, lomp en famous’) maar hebben we ook kennis kunnen maken met Gerda en Bep, twee dames op leeftijd die er eenzelfde wereldbeeld op na houden als mijn gesprekspartner in de eerste alinea. Dat lucht op, zeker als het gebeurt op de hilarische wijze van De Jeugd van Tegenwoordig. Als je de eerste veertig jaar van je leven alleen maar roomblanke Hollanders hebt gezien, is het kennelijk lastig schakelen. Zelfs na nog eens veertig jaar.

> Ik heb de politie gebeld. Ik heb gezegd, ik zit hier met angst voor eigen leven op de overloop.
< Ze komen ook gewoon aanbellen tegenwoordig, het is niet meer normaal.
> Die van verderop die heeft er eentje die langskomt elke week. Zo’n dikke, die heel veel eet.
< Een neger?
> Een neger, die heel veel eet. Ik word er eng van.

H. zegt:
Sef Vergoossen bij Studio Voetbal
H. zegt:
Wat een aanfluiting
H. zegt:
Hij vindt het niet eerlijk dat ze meer wedstrijden spelen
H. zegt:
En dat ze verweten wordt dat er slecht gespeeld wordt
H. zegt:
Sjonge jonge
H. zegt:
Ja, ze spelen al sinds jaar en dag lelijk
H. zegt:
Europees of niet
H. zegt:
Ga dat niet als excuus gebruiken om lelijk te mogen spelen
H. zegt:
Idioot
(H. via MSN)

Februari, Eindhoven. Op een prettige bank op een vrijdagavond sluit ik met twee vrienden een pact. Het is tijd om het al jaren dolende Ajax weer naar top te leiden en dat gaan wij doen. In tegenstelling tot verlossers op bergen en trainers op treinen lopen wij niet weg voor onze verantwoordelijkheid. Als het om onze club gaat, is niets teveel en daar werd op gedronken. Die avond vulden wij gedrieën het inschrijfformulier voor een seizoenkaart in. Dat we dat uitgerekend in de stad van PSV deden kan als een eerste daad van verzet worden gezien.

Twee maanden later zaten we weer bij elkaar in de grote broer van Helmond. Deze keer om bij te praten, over nieuwe cd’s, het uitblijven van de lente en Ajax. PSV speelde op het grote scherm in de Ierse Pub een kansloze wedstrijd tegen Fiorentina en het Brabantse gevloek begeleidde onze gesprekken als een aangename ruis. Toen ik richting station liep, kon ik ter hoogte van de Vestdijk maar met moeite een foeterende PSV-supporter - leeftijdscategorie eerste schaamhaar - ontwijken. Op zijn borst Philips, op zijn rug het nummer 6 met de naam Simons. Een eenvoudige vraag kwam bij me op: waarom? In hemelsnaam, waarom? Zit de lafheid zo diepgeworteld in je genen? Droom je ervan zelf ook ooit een saaie Belg te worden? Zelden voelde ik me meer Ajacied.

Zondag kwam ik er weer voorbij en deze keer waren alle Eindhovense supporters uitgelopen om het kampioenschap te vieren. Wat me al vaker is opgevallen bij het zien van grotere groepen PSV-fans, viel me ook nu weer op: op de een of andere manier lijken ze op elkaar. Zoals er een prototype van de eerste Philips-gloeilamp bestond, zo moet er ook een prototype PSV-supporter zijn. De rest is later bijgekloond. Die theorie zou verklaren waarom er nog zoveel mensen durven te juichen voor het afbraakvoetbal, dat de laatste maanden onder Ned Flanders werd geperfectioneerd. Afbraakvoetbal dat, zoals H. via MSN terecht opmerkte, niks te maken heeft met Europese wedstrijden. Zittend in de trein deed ik mijn best om Maxïmo Park (zingend over Russische literatuur) de après-skihut die het centrum van Gebroeders Ko-stad Eindhoven heet te laten overstemmen. Wederom voelde ik me een trotse Ajacied.

‘In Amsterdam hadden ze zich al rijk gerekend’, wist Ibrahim Afellay na het behalen van het kampioenschap te melden. Nu was ik in Amsterdam en heb ik daar weinig mensen geld zien tellen. Afellay zelf daarentegen had het zondag over weinig anders dan Amsterdam, en hij niet alleen. De hele PSV-selectie wekte tijdens de huldiging de indruk dat de blijdschap over het uitblijven van een titel in Amsterdam stukken groter was dan de vreugde over het eigen succes. En toen was er als toetje nog het optreden van Ome Sef in Studio Voetbal. Een beetje gekieteld door een cabaretier uit de hoofdstad (die terecht een kritische kanttekening plaatste bij het onooglijke spel van de verse kampioen) begon de aangeschoten Simpson-buurman schuimbekkend te oreren. De boodschap: jullie zijn niet lief voor PSV en dat is niet eerlijk. De conclusie: zelfs vier landskampioenschappen op rij hebben de club niet kunnen bevrijden van die halve, gebarsten eierschaal.

Tot slot een mededeling voor Ibrahim Afellay. Volgend jaar, dan zijn wij erbij in Amsterdam. Ik reken me nu al rijk.

Closing time - time for you to go out, go out into the world
Closing time - turn the lights up over every boy and every girl
Closing time - one last call for alcohol, so finish your whiskey or beer
Closing time - you don’t have to go home but you can’t stay here

I know who I want to take me home
I know who I want to take me home
I know who I want to take me home
Take me home…

Closing time - time for you to go back to the places you will be from
Closing time - this room won’t be open ’til your brothers or you sisters come
So gather up your jackets, and move it to the exits - I hope you have found a friend
Closing time - every new beginning comes from some other beginning’s end

Yeah, I know who I want to take me home
I know who I want to take me home
I know who I want to take me home
Take me home…