De romantiek van de buitenplas

20Mrt08

Help, de plaskruizen sterven uit. Bij ons in de stad zijn ze bezig aan hun laatste maanden. Na jarenlange trouwe dienst zijn ze door de bestuurders van de stad op brute wijze beloond met de officiële status van gedrocht. Onze bestuurders willen vooruit en hebben besloten dat ze daarbij geen plaskruizen kunnen gebruiken. We krijgen er uriliften voor terug. Uriliften, een gedrocht van een woord, als je het mij vraagt.

Ik ga ze missen, de plaskruizen. De romantiek van de zaterdagavondplas. Het haast gezellige geluid van de pis die zich op drukke momenten uit vier windrichtingen tegelijk een weg naar het riool klettert. De publieke privacy van het plaskruis heeft me altijd getrokken. Op geen enkele andere plek in de buitenlucht kun je je tampeloeres vrijelijk uit je broek halen zonder daarvoor op de bon geslingerd te worden. De drommen uitgaanders die op luttele meters passeren tijdens jouw saspauze zorgen voor een bijkomende sensatie.

Nee, dan de urilift. Die mag zich met recht de Jan Peter Balkenende onder de sanitaire voorzieningen noemen. Keurig, degelijk en slaapverwekkend. De urilift is voorzien van verlichting en verwarming. De bestuurders van de stad komen er tijdens tochtige nachten nog net niet persoonlijk naast staan om jouw zwager bij wijze van service de helpende hand te schudden. De urilift ruikt niet naar dronkenmannenplas, maar naar glassex. Ontsmettingsmiddel met een vleugje Jean Paul Gaultier.

Ik ben boos, want de romantiek van de buitenplas wordt bij ons in de stad rücksichtslos ingeruild voor een subtropisch plasparadijs. Help, straks wil ik niet meer terug naar de kroeg.

Filed under: tyleritus   |  Leave a Comment
Tags: dronkenmannenplas, plaskruis, sensatie, urilift