Digitaal zoencomplex

21Mrt08

Haar ex-vriend belde, juist op het moment dat ze mij een zoen gaf. Ik weet niet of ze schrok, zelfs niet of ze de kus afmaakte of abrupt onderbrak.
Ik was er niet bij.

Wat ik wel weet is dat ze de speling van het lot onthield en met me deelde. De kus zelf stond uiteindelijk fier en voltooid onderaan de mail, gevolgd door een kort postscriptum waarin ze vertelde over de ex, met wie ze een korte maar hevige relatie had gehad. Hij wilde iets afspreken. Zij twijfelde en vroeg mijn wijze raad.

Soms is de werking van onze grijze massa ondoorgrondelijk, want het enige waar ik aan kon denken was: wat zou hij aan het doen zijn geweest op het moment dat ik de bewuste zoen een paar uur later tot me nam? Waagde hij er een tweede telefoontje aan? Was hij op weg naar haar of – nog erger – al bij haar? Zaten ze samen op de bank en drukte zij haar lippen zwoel op die van hem, zodat door weer een speling van het lot eigenlijk twee monden tegelijk haar kus proefden?

Nooit eerder was ik me zo bewust van de keerzijde van de digitale kus. Tussen geven en nemen kunnen uren, dagen of zelfs weken verstrijken en in die tijd kan veel gebeuren. Die gedachte maakt zoenen tot een bijzonder eenzame actitiviteit. Klinisch bijna, al weet ik niet hoe gepassioneerd zij de drie letters k-u-s onderaan haar mail zette. Met ferme klappen of door de toetsen juist subtiel en uitdagend aan te slaan? Misschien typte ze in eerste instantie wel per ongeluk naast de gewenste letter, zodat de totstandkoming van de kus langer duurde.

Ik besloot over te gaan tot de gewenste wijze raad, maar merkte al snel dat m’n hoofd er niet bij was. Vliegensvlug braakte m’n toetsenbord relationele clichés uit, over eigen verantwoordelijkheid en het volgen van gevoel. Over onvermijdelijke kwetsingsrisico’s en niet uit te vlakken pijnpunten. Ik had geen idee wat ik typte. Het enige dat ik wilde was verder, snel verder. Ik hunkerde naar het einde van de mail.

Na veel gezweet kwam ik daar uit. Een diepe zucht en een glimlach deelde ik bij wijze van aanloop met het beeldscherm. Toen boog ik me gulzig over het toetsenbord en zette ze neer. Drie letters, k-u-s. Zonder hapering. En de telefoon, die bleef stil.

Filed under: hoofse min   |  Leave a Comment
Tags: digitale zoen, k-u-s, klinisch, kwetsingsrisico