Het steentje dat ik net voor me uit heb geschopt, eindigt in een put. Ik slenter door de straten van Chelsea. Langzaam, weemoedig, met een sombere trompet in mijn hoofd. De bezongen gebouwen lijken te leven, allemaal een eigen verhaal te hebben dat aan de wereld verteld moet worden. Aan mij vooral. Ik ben er nooit geweest, maar zes minuten lang bén ik Chelsea. Een moment later dans ik over Wall Street, ongeveer zoals Carlton in The Fresh Prince of Bel-Air. Hippe beursjuppen moeten uitwijken als ik voorbijkom. Bijna vier minuten is het trottoir van mij.

Over een week of twee gaan mijn moeder en jongste zusje naar New York. Voor haar verjaardag wilde mijn moeder daarom dollars hebben. Die krijgt ze, maar omdat geld ook maar geld is, besloot ik iets extra’s te doen. Een cd met nummers over New York, om alvast in de stemming te komen. Het samenstellen van die cd bleek nog niet zo eenvoudig. Alleen al op Wikipedia is een lijst te vinden met honderden nummers die op de een of andere manier met New York te maken hebben. Iedere zichzelf respecterende popartiest heeft de nooit slapende stad bezongen, vaak zelfs meerdere malen. Dus mocht ik vanavond op muzikale reis door New York, van Coney Island via 14th Street naar Gramercy Park.

Uiteraard hebben oer-New Yorkers Simon en Garfunkel de schifting overleefd, net als de klassieker van Billy Joel. De serenade die Leon Russell begin jaren zeventig bracht aan Manhattan mag ook niet ontbreken en voor een vrolijke noot zorgen de Pet Shop Boys. Sting zingt over de manier waarop de gemiddelde toerist zich in de straten van Harlem voelt en de sentimentele inbreng komt van Don Henley. De odes aan New York zijn van alle tijden. Recent nog brachten Bright Eyes en The Wombats een lofdicht aan The Big Apple. Dankzij al die bijdragen vulde mijn New York-cd zich eigenlijk vanzelf.

Over een week of twee gaan mijn moeder en jongste zusje naar New York. Ik was er - net als Udo Jürgens - nog nooit geweest, maar vanavond was ik er. De muziek bracht de stad tot leven en ik ademde die stad in. De straten, de skyline, de taxi’s, de parken, ik heb het allemaal gevoeld. Alleen slaap ik vannacht niet in een duur hotel, maar in mijn eigen bed.