H. zegt:
Sef Vergoossen bij Studio Voetbal
H. zegt:
Wat een aanfluiting
H. zegt:
Hij vindt het niet eerlijk dat ze meer wedstrijden spelen
H. zegt:
En dat ze verweten wordt dat er slecht gespeeld wordt
H. zegt:
Sjonge jonge
H. zegt:
Ja, ze spelen al sinds jaar en dag lelijk
H. zegt:
Europees of niet
H. zegt:
Ga dat niet als excuus gebruiken om lelijk te mogen spelen
H. zegt:
Idioot
(H. via MSN)

Februari, Eindhoven. Op een prettige bank op een vrijdagavond sluit ik met twee vrienden een pact. Het is tijd om het al jaren dolende Ajax weer naar top te leiden en dat gaan wij doen. In tegenstelling tot verlossers op bergen en trainers op treinen lopen wij niet weg voor onze verantwoordelijkheid. Als het om onze club gaat, is niets teveel en daar werd op gedronken. Die avond vulden wij gedrieën het inschrijfformulier voor een seizoenkaart in. Dat we dat uitgerekend in de stad van PSV deden kan als een eerste daad van verzet worden gezien.

Twee maanden later zaten we weer bij elkaar in de grote broer van Helmond. Deze keer om bij te praten, over nieuwe cd’s, het uitblijven van de lente en Ajax. PSV speelde op het grote scherm in de Ierse Pub een kansloze wedstrijd tegen Fiorentina en het Brabantse gevloek begeleidde onze gesprekken als een aangename ruis. Toen ik richting station liep, kon ik ter hoogte van de Vestdijk maar met moeite een foeterende PSV-supporter - leeftijdscategorie eerste schaamhaar - ontwijken. Op zijn borst Philips, op zijn rug het nummer 6 met de naam Simons. Een eenvoudige vraag kwam bij me op: waarom? In hemelsnaam, waarom? Zit de lafheid zo diepgeworteld in je genen? Droom je ervan zelf ook ooit een saaie Belg te worden? Zelden voelde ik me meer Ajacied.

Zondag kwam ik er weer voorbij en deze keer waren alle Eindhovense supporters uitgelopen om het kampioenschap te vieren. Wat me al vaker is opgevallen bij het zien van grotere groepen PSV-fans, viel me ook nu weer op: op de een of andere manier lijken ze op elkaar. Zoals er een prototype van de eerste Philips-gloeilamp bestond, zo moet er ook een prototype PSV-supporter zijn. De rest is later bijgekloond. Die theorie zou verklaren waarom er nog zoveel mensen durven te juichen voor het afbraakvoetbal, dat de laatste maanden onder Ned Flanders werd geperfectioneerd. Afbraakvoetbal dat, zoals H. via MSN terecht opmerkte, niks te maken heeft met Europese wedstrijden. Zittend in de trein deed ik mijn best om Maxïmo Park (zingend over Russische literatuur) de après-skihut die het centrum van Gebroeders Ko-stad Eindhoven heet te laten overstemmen. Wederom voelde ik me een trotse Ajacied.

‘In Amsterdam hadden ze zich al rijk gerekend’, wist Ibrahim Afellay na het behalen van het kampioenschap te melden. Nu was ik in Amsterdam en heb ik daar weinig mensen geld zien tellen. Afellay zelf daarentegen had het zondag over weinig anders dan Amsterdam, en hij niet alleen. De hele PSV-selectie wekte tijdens de huldiging de indruk dat de blijdschap over het uitblijven van een titel in Amsterdam stukken groter was dan de vreugde over het eigen succes. En toen was er als toetje nog het optreden van Ome Sef in Studio Voetbal. Een beetje gekieteld door een cabaretier uit de hoofdstad (die terecht een kritische kanttekening plaatste bij het onooglijke spel van de verse kampioen) begon de aangeschoten Simpson-buurman schuimbekkend te oreren. De boodschap: jullie zijn niet lief voor PSV en dat is niet eerlijk. De conclusie: zelfs vier landskampioenschappen op rij hebben de club niet kunnen bevrijden van die halve, gebarsten eierschaal.

Tot slot een mededeling voor Ibrahim Afellay. Volgend jaar, dan zijn wij erbij in Amsterdam. Ik reken me nu al rijk.