Het was een hele grote, een joekel

21Apr08

Ze is oud, wijs en weet hoe het zit. Daar krijgt niemand een breinaald tussen. Tegen bijna tachtig jaar levenservaring ben ook ik niet opgewassen. Dus laat ik haar orakelen en clichés spuwen. Over de ingebakken luiheid van Molukkers, de slechtheid van ‘die donkeren’ en het gevaar van de boerka (volgens de Dikke van Dale simpelweg een viltwollen kozakkenmantel). Soms geef ik tegengas. Uit principe, want ik weet dat ik haar nooit op andere gedachte kan brengen.

> Weet je wat ik laatst zag trouwens, op de overloop hier? Een neger!
< Nee!
> Ja, zo’n zwarte.
< Een joekel?
> Ik heb de politie gebeld.
< Was het een joekel? Was het een grote?
> Het was een hele grote. Een zwartjoekel.

Dankzij De Jeugd van Tegenwoordig weet niet alleen heel puberend Nederland binnenkort wat haute couture betekent (‘Je kijkt oh zo zuur naar m’n haute couture, want m’n haute couture is oh zo duur’, nu al de opvolger van de kreet ‘dom, lomp en famous’) maar hebben we ook kennis kunnen maken met Gerda en Bep, twee dames op leeftijd die er eenzelfde wereldbeeld op na houden als mijn gesprekspartner in de eerste alinea. Dat lucht op, zeker als het gebeurt op de hilarische wijze van De Jeugd van Tegenwoordig. Als je de eerste veertig jaar van je leven alleen maar roomblanke Hollanders hebt gezien, is het kennelijk lastig schakelen. Zelfs na nog eens veertig jaar.

> Ik heb de politie gebeld. Ik heb gezegd, ik zit hier met angst voor eigen leven op de overloop.
< Ze komen ook gewoon aanbellen tegenwoordig, het is niet meer normaal.
> Die van verderop die heeft er eentje die langskomt elke week. Zo’n dikke, die heel veel eet.
< Een neger?
> Een neger, die heel veel eet. Ik word er eng van.

Filed under: tyleritus   |  1 Comment
Tags: de jeugd van tegenwoordig, haute couture, hollereer, joekel