2 mei 1978 – een reconstructie

05Mei08

In een exclusief interview ter ere van het 30-jarig huwelijk van m’n ouders gaf m’n oom een sfeerbeeld van de trouwdag in mei 1978. Wat hij zich van de bewuste dag vooral kon herinneren was dat hij met het sigarettenapparaat van zijn vader (mijn opa) onopvallende jointjes had gemaakt, die hij samen met zijn toenmalige vriendin en een andere oom al net zo onopvallend achter in de zaal had opgerookt. Dat had ervoor gezorgd dat hij zich van de rest van de dag eigenlijk niks meer kon herinneren. ‘Nou. Dat is dan jammer’, besloot hij zijn verhaal.

Voor m’n oma, de moeder van de bruid, verliep de dag minder relax, zo gaf ze aan in eenzelfde interview. Van de lentedag – de laatste in het leven van Henk Soenarto, een van de eerste geliquideerden in de Amsterdamse onderwereld – wist zij alleen nog hoe ze bezig was met opa, de vader van de bruid. Die was volgens haar bang dat de muziek te hard zou spelen of dat gasten op het onzedelijke idee zouden komen om een polonaise aan te vangen. ‘Als ik weg ben zit ik op de wc, of ik ben naar huis’, zou hij hebben gezegd, waardoor oma zich gedwongen voelde om haar man de hele dag als een volleerd Sherlock Holmes in de gaten te houden. Dat had nog tot een hilarische situatie geleid toen hij daadwerkelijk voor een grote boodschap naar het herentoilet toog. ‘Maar verder was het wel leuk, geloof ik’, eindigde ze.

Op basis van die verhalen van hoofdrolspelers leek het een verwarrende dag, die tweede mei in 1978. Maar zo weinig als m’n oma en m’n ooms om uiteenlopende redenen van het feest meekregen, zo weinig zullen m’n ouders waarschijnlijk hebben gemerkt van de joints en de polonaisevrees. Die waren druk bezig om samen gelukkig te zijn en houden dat alweer dertig jaar vol. Dertig jaar. Shit, ik mag wel opschieten.

Filed under: hoofse min   |  2 Comments
Tags: 2 mei 1978, onopvallende jointjes, polonaisevrees, soenarto