Shine on, you crazy diamond

12Mei08

‘Noem eens drie nummers van Pink Floyd’, heb ik wel eens gevraagd op een moment dat we met een groep vrienden onze wekelijkse biertjes wegwerkten. Die uitdaging werd beantwoord met een ijzige stilte. Een andere generatie, zullen we maar zeggen. Ikzelf wist niet zo lang geleden ook nog maar weinig van een van de meest succesvolle bands allertijden. Natuurlijk, ik kende de grootheden Roger Waters en David Gilmour, de bekende nummers en de legendarische albums The Dark Side of the Moon en The Wall. Maar van de naam Syd Barrett had ik alleen vaag gehoord.

Toch is Syd Barrett aanwezig bij ieder optreden dat Roger Waters ook nu nog geeft. Zoals vorig jaar in Arnhem en afgelopen zondag in Landgraaf. Tijdens ‘zijn’ nummer, Shine On You Crazy Diamond, verschijnt zijn beeltenis groot op de schermen achter het podium. Zo wordt hij in leven gehouden, de voorman van de band tijdens de beginjaren tussen 1965 en 1968. Barrett was vernieuwend, zocht de muzikale grenzen op, ver voordat Pink Floyd monsterhits scoorde. Speelde gitaar met een zippo en creëerde een nieuw geluid, maar kon de roem niet aan. Onder invloed van drugs werd zijn gedrag onvoorspelbaar. Soms speelde hij niet, soms maar een enkel akkoord. You were caught in the crossfire of childhood en stardom, treffender kun je het niet zeggen. De vergelijking met Ian Curtis dringt zich op. De voorman van die andere invloedrijke band, een decennium later, over wiens leven Corbijn zo’n prachtige film maakte. Het cruciale verschil: Curtis maakte een einde aan zijn leven, Barrett leefde nog jaren een teruggetrokken bestaan. 

Over de laatste ontmoeting tussen Barrett en de overige leden van Pink Floyd gaan ontroerende verhalen. Trieste verhalen eigenlijk, maar tegelijk van die verhalen die de legende van een band bepalen. Het was in 1975, toen de band in de beroemde Abbey Road Studios werkte aan het album Wish You Were Here. Barrett kwam binnenlopen, net op het moment dat Shine On You Crazy Diamond - een nummer over hem - werd opgenomen. Hij was een stuk dikker geworden en had zijn haren en wenkbrauwen geschoren, waardoor zijn oud-collega’s hem in eerste instantie niet herkenden. Toen ze realiseerden wie de man in de opnamestudio was, brak een aantal bandleden. Roger Waters had tranen in zijn ogen. ‘Ik ook, denk ik’, zei toetsenist Rick Wright in een BBC-documentaire uit 2001. En David Gilmour: ‘Niemand herkende hem. Geschoren. Een geschoren kaalkop en zeer plomp.’

In 2006 overleed Syd Barrett, die toen al meer dan dertig jaar geen rockmuzikant meer was. Maar hij leeft door tijdens de concerten. Shine on, you crazy diamond!

Remember when you were young, you shone like the sun
Shine on you crazy diamond
Now there’s a look in your eyes, like black holes in the sky
Shine on you crazy diamond
You were caught on the crossfire of childhood and stardom,
blown on the steel breeze
Come on you target for faraway laughter,
come on you stranger, you legend, you martyr, and shine!

Filed under: klank   |  Leave a Comment
Tags: crazy diamond, crossfire, syd barrett, zippo