Mallorca II: laffe pasta’s en troost

08Jul08

Art Troost zou zich naast zijn hinde omdraaien als hij de geclusterde ingrediënten zou proeven die tweemaal daags in de metalen bakken in het eetgedeelte van ons hotel liggen. Op welke plek van je tong je de laffe pasta of ongezouten stukken vlees ook een kans geeft, van sensatie kan geen sprake zijn. De frietjes zijn niet goudgeel en knapperig, maar ogen alsof de brandende zon zijn tol heeft geëist: bleek en geschrokken.

Art Troost is het hoofdpersonage in het eerste boek dat ik deze vakantie veroberd hebt. Een topkok met een eigen televisieprogramma, die in het Franse plaatsje Sassetot-le-Mauconduit te maken krijgt met een samenloop van tegenslagen. Dat komt deels doordat de beroemde gasten in zijn show via columns in dagbladen met het Nederlandse thuisfront communiceren over de niet louter culinaire uitspattingen op het chateau. Toegegeven, dit is geen dagblad, maar om Murphy van het eiland te weren heb ik vooralsnog besloten niet te schrijven over de louter niet-culinaire uitspattingen op Mallorca. Zoals gezegd: de tong wordt hier niet geplezierd door het hotelvoer. De rest is voor Gipharts rekening.

Het vakantiegevoel is inmiddels tot iedere vezel doorgedrongen en dat komt niet alleen doordat die vezels pijnreacties geven door de overvloed aan zonnestralen. Op het strand trad ik gisteren een moment buiten mijn lichaam. Vanuit de lucht zag ik hoe twee bezonnebrilde meisjes van Club Veronica ons een uitgebreide inleiding gaven in de wereld van een drankje met als naam ’kabouter’. Nu weet ik me altijd al slecht houding te geven in de nabijheid van bezonnebrilde meisjes van Club Veronica, maar sinds gisteren weet ik dat ik me nog slechter houding weet te geven als die bezonnebrilde meisjes van Club Veronica gaan praten over kabouterdrankjes. Alsof ik werd overvallen. Totaal in de war door de overvloed aan stompzinnige vakantievrijheid. Ik vroeg de meisjes wat Rien Poortvliet van het alcoholische mengsel zou vinden en produceerde een flauw glimlachje.

Overigens zagen de bezonnebrilde meisjes van Club Veronica er goed gesoigneerd uit en dat moet ook wel. Veronica-meisjes krijgen betaald naar rato van aanwezigheid de zeven klassieke schoonheden en de achtste schoonheid cupmaat. Het is maar goed dat veel andere mensen op het eiland hun geld op andere manieren verdienen. Of het door de stevige zeebries komt weet ik niet, maar coupe tegenwind is hier tamelijk populair. Van die mannenkapsels waar Rick Astley in de jaren tachtig onbedoeld mee wakker werd. En ook de dames zijn niet allemaal even fris. Om mijn drie reisgenoten in deze log ook een kleine rol te geven, een conversatie van vanochtend.

* Wat als je daarmee naar huis zou gaan?
- Dan had je de rest van de vakantie jeuk aan je tokkie.
# Een geïnfecteerde zwaluw.

Tot zover mijn eerste bijdrage vanaf Mallorca. Het is tijd voor metalen bakken in het eetgedeelte van het hotel. De spanning: laffe spaghetti of laffe tortellini? Zitten er deze keer frietjes tussen die fier overeind blijven staan als je ze tussen twee vingers vastpakt? En daarna: volgt er sensatie voor de tong? Of anders op zijn minst troost?!

Filed under: mallorca   |  5 Comments
Tags: coupe tegenwind, laf, Troost, Veronica-meisjes