Mallorca III: filosofia de las badpakkas

10Jul08

Two beer or not two beer, that’s the question. De spreuk op het T-shirt van een vakantie vierende Engelsman in MTV The Beachhouse – hij kreeg net zijn bestelling van een spichtig meisje met strenge blik en coupe ijzeren gordijn achter de bar – geeft de heersende flügelfilosofie op het eiland treffend weer. Iets gaat hier zelden dieper dan vijftien centimeter, grapte een reisleider bij de aankomst van weer een buslading naar barbecue hunkerende Frankfurters. Vaak zijn grappen goed omdat ze pijnlijk dicht tegen de waarheid aanschuren.

Overigens kent Mallorca veel meer T-shirt-wijsheden, meestal in het Duits. Wenn Arschlocher fliegen könnten, dan wäre ganz FC Bayern ein Flughafen. Haast poëtisch. Liebe Mädchen kommen in den Himmel, böse Mädchen gehen nach Mallorca. Een vleugje Nietzsche. Döner macht schöner. Einmal gegessen, nie vergessen. Het talent van Marsman. Denkend aan Mallorca / zie ik bruine toeristen / geil door verhitte / kroegen gaan.

Toch gaat het hier ook wel eens dieper. Dat gebeurt over het algemeen tussen negen en twaalf ’s avonds, de uren voorafgaand aan het uitgaansgeweld. Dan voeden we ons aan de rijke, ronde borsten van de all inclusive – Wodka Lime, Tequila Sunrise, Cuba Libre – en delen we onze denkbeelden over de maatschappij (lees: de mensen in die maatschappij). We spreken onze bewondering uit over oud-leraren (lees: als die daar aanleiding toe hebben gegeven) of spuien ongezouten kritiek (lees: ja, dat doen we). We discussiëren over de grillen van collega’s en staan verbaal stil bij individuen die in onze ogen maar een beetje belangrijk liggen te doen aan de onderkant van de maatschappij (lees: stilte was nog nooit zo rijk gevuld).

Vrijmoedig zoeken we vervolgens zelf die onderkant van de maatschappij op – de meeste kroegen en discotheken in El Arenal liggen in kelders, dus letterlijk onder de grond – om daar met een kan sangria en een stuk of wat reuzerietjes belangrijk te doen. Lekker. Flügel drink je hier uit elkaars mond, Corona zoals overal met een citroentje. Als je iets in vijfvoud bestelt krijg je eerst een high five (of high fünf, für die gemütliche Deutsche Leute) en als je zin krijgt kun je met het personeel meedansen op CJ Lewis’ meesterwerk Sweets for my sweet. Door de knieën, links, rechts, kwartslag draaien, klap klap en weer verder. Zolang je gewoon meelacht, sta je nauwelijks voor lul.

Als al die benauwende vrolijkheid je uiteindelijk teveel wordt, is het zaak om terug te keren naar de basis. Gelukkig volstaat dan aan iedere bar die ene vraag. Dé vraag. Two beer or not two beer?

Filed under: mallorca   |  1 Comment
Tags: cj lewis, cuba libre, marsman, shakespeare