Mallorca IV: de pastoor en de vleeskeuring

12Jul08

Norbert Schallenberg, de grote goedlachse pastoor van de parochie Druten/Puiflijk snuift nog eens aan zijn tabak, terwijl hij gehypnotiseerd naar de kont van de koe kijkt. Op deze speciale dag heeft dat niks te maken met een vreemde fetisj, maar is de bewondering oprecht. Klara is een van de meest populaire vrouwtjes in de weilanden van Bergharen tot Beneden Leeuwen. Haar vlezige lijf geniet vandaag van alle spotlights. Het is de eerste donderdag na Allerzielen, de dag van de traditionele Leste Mert in Druten en het toegestroomde volk mag bij wijze van prijsvraag gissen naar het gewicht van het beest. Ik sta als verslaggever van De Gelderlander naast Schallenberg en kijk ook naar de welgevormde koeienkont.

In Club Veronica verdringen de mannelijke gasten zich om het podium. In El Arenal betekent dat vrijdagavond, de avond van Veronica’s Lekkerste. Schaars geklede dames pochen met hun rondingen, daarbij hartstochtelijk toegejuicht door het kwijlende herenvolk. Ongegeneerd wordt er vlees gekeurd. Sommigen doen dat met een permanente McDonald’s-smile op hun gezicht (‘dank u God, dat ik dit nog mag meemaken’), anderen – zoals pastoor Norbert Schallenberg in Druten – gehypnotiseerd en met oprechte bewondering. Bijna drie jaar geleden is het, dat ik me strategisch opstelde achter het rund in het Land van Maas en Waal. Sindsdien heb ik nooit meer zoveel mensen tegelijk naar een en dezelfde kont zien kijken. Tot nu, vrijdagavond in El Arenal.

Mijn drie reisgenoten gaan op verschillende manieren om met de parade die zich vlak voor hun neus afspeelt. Eentje nipt onverstoorbaar aan zijn bier, zonder daarbij daadwerkelijk vocht binnen te krijgen. Een ander zwiert vrolijk van links naar rechts, breed lachend en met zijn rechterarm in de lucht. Een aansporing zou je zeggen, ware het niet dat het blijmoedige dansje iedere uitgaansavond tot nu toe heeft begeleid. De derde zoekt wanhopig oogcontact met de Tamara’s, Shaniqua’s en Kelly’s op het podium. Met een boze blik, die – iets anders kan ik niet bedenken – stoerheid moet uitstralen. Zelf denk ik onwillekeurig aan lijnen van Herman van Veen. Iets met pepermuntjes en iets tastbaars dat ik haar zou willen geven.

Ten teken van het einde van de pret blaast een barman op een fluitje, dat daarna verdwijnt in het ravijn tussen zijn opgeblazen mannenborsten. Een reisgenoot die zelf een respectabel aantal kilo’s wegdrukt in de sportschool verzekert me met een veelbetekenende blik dat hier anabolen in het spel zijn. De barman feliciteert winnares Felicity door haar ongecompliceerd op haar mond te zoenen. Als dank krijgt hij een royale lik over zijn mannenborsten terug. Een vluchtige begroeting. Felicity is een logische winnares. Ze beschikt over de heilige triniteit van de Spaanse eilanden: blonde krullen, een witte bikini en een bruingebronst lichaam. Na een beetje doorvragen van de barman komen we te weten dat ze 43 kilo weegt. Trots vertelt ze dat haar levensmotto zegt dat ze tevreden is zolang ze haar gewicht onder haar IQ weet te houden. Applaus uit de zaal.

Langzaam stroomt Club Veronica leeg. Het was een mooie avond. Volgende week zeker weer, maar waarschijnlijk al eerder. Morgen!

Ik schud pastoor Norbert Schallenberg de hand en bedank hem voor zijn gezelschap. Hem wacht een celibatair jaar tot de volgende vleeskeuring in Druten.

Filed under: mallorca   |  Leave a Comment
Tags: lekkerste, pastoor, pepermuntjes, vleeskeuring