Mallorca VI: twilight zone (epiloog)

19Jul08

Een McChicken-menu. Grote friet, grote cola. Stapje voor stapje strompel ik weg bij de kassa. Respect voor de medewerkers van ’s werelds beroemdste fastfoodketen, die op dit tijdstip zoveel vrolijkheid tentoonspreiden. Duf begin ik in een rustig hoekje aan m’n frietjes te knabbelen. Laat me alsjeblieft met rust.

Drie uur eerder was de wekker gegaan. Het was toen even voor vier uur ’s nachts en de meeste vakantiegangers gebruikten dat tijdstip om dronken richting hotel te waggelen of nog een broodje döner te scoren tegen de braakneigingen. Voor ons betekende het deze ochtend het begin van het einde. Sleutel inleveren, schaar door het bandje voor de all inclusive en de bus naar het vliegveld. Het laat zich raden hoe een groep Hollanders zich gedraagt aan het einde van een vakantie na een laatste nacht van gemiddeld anderhalf uur slaap. Als diezelfde groep er op het vliegveld achterkomt dat het vliegtuig een vertraging van meer dan zes uur heeft, ontstaat een klaagzang die in cynisme niet onder doet voor een gemiddelde brief van Grunberg. Op fluistertoon - dat dan weer wel – want energie voor geschreeuw is er niet meer.

In acht uur op een vluchthaven heb je veel tijd en veel zin om je te ergeren. Over het feit dat in ieder godvergeten kutkioskje op Mallorca Nederlandse kranten te krijgen zijn, maar niet op het vliegveld - toch een plek waar vertraagde reizigers behoefte zouden kunnen hebben aan iets te lezen. En waarom is er op een vliegveld geen fatsoenlijk internetcafé? Alsof het nadrukkelijk de bedoeling is dat reizigers die moeten wachten ook daadwerkelijk wachten en niets anders doen dan wachten. Oh ja, in de tussentijd is het wel toegestaan om een vergelijkend warenonderzoek te doen bij McDonald’s (McChicken-menu, 6.45 uur), Kentucky Fried Chicken (kleine portie kippenvleugels, 8.35 uur), Burger King (Whopper, 11.00 uur) en de Pizza Hut (slice met salami, 12.40 uur). En als je daar genoeg bij drinkt, kun je proberen je blaas te legen op zoveel mogelijk verschillende toiletten. Ik kwam tot elf.

Acht uur lang heb ik in mijn eigen wereldje geleefd. Een soort van twilight zone, in de terminal, de verschillende gates en de heren-wc. Een beetje zoals Tom Hanks in The Terminal, maar dan zonder de tijd om werk te vinden, vrienden te maken en verliefd te worden. Dat verdomde toestel naar Schiphol zou om 13.04 uur toch gaan, want - hoewel ik niet in staat was dat door De Telegraaf of De Volkskrant bevestigd te krijgen – Nederland zou nog wel niet in handen zijn gevallen van op revolutie beluste rebellen. Acht uur lang hebben zo’n tweehonderd andere toeristen het einde van hun bezoek aan het eiland gevierd op het vliegveld. Acht uur lang, tot gate C97 dan eindelijk openging en we het vliegtuig in konden. Klaar voor de vlucht.

Dachten we. Want drie medepassagiers ontbraken nog. Deze pioniers bleken erin geslaagd te laat te komen, ondanks het feit dat ze na het inchecken toch zeker zeven uur en een kwartier de tijd hebben gehad om niet te laat te komen. Waarschijnlijk hebben ze m’n wc-record verbroken.

Filed under: mallorca   |  Leave a Comment
Tags: fastfood, tom hanks, twilight zone, wc-record