Het vervaarlijke v-woord

05Aug08

Ik kan me een feestje herinneren. Leuk feestje. Het ging over ‘de vrouwtjes’ (sorry dames), want die waren er een keer niet bij. Zo’n avond waarop alles eens gezegd kan worden. Voorkeuren, van tonglengte tot kniebuigbaarheid. Keiharde cijfers. Favoriete bladzijdes uit goedkopere seksboekjes dan de Kamasutra. Er werd gedronken, gelachen en gebalanceerd op een dunne lijn tussen heroïsche vertellingen en broodjes aap. Tot iemand – we noemen hem B. – enthousiast dat ene woord in zijn mond nam.

Voluptueus.
Hij hield wel van een beetje voluptueus.

Toen was het stil. Waarschijnlijk hooguit een paar tellen, maar in mijn herinnering vulde die stilte het grootste deel van de avond. Minstens drie paar ogen keken B. indringend aan. Alsof ze de grootste freak ter wereld vasthadden en die gek beslist nooit meer wilden laten ontsnappen. B. kreeg het warm. Hij had toch niet gezegd dat hij zijn vrouwen op speciale gelegenheden graag van top tot teen insmeerde met pittige spaghettisaus om ze vervolgens secuur schoon te likken. Hij had alleen het v-woord gebruikt. Het enthousiasme waarmee hij dat net nog had uitgesproken, maakte zich razendsnel uit de voeten. ‘Grapje jongens’, probeerde hij. Maar de zes reusachtige pupillen dachten niet aan meelij. Als Van Dale er was geweest om hem te helpen dan had die kunnen zeggen dat voluptueus betekent dat dames op zodanige wijze mollig zijn dat het wellustige gevoelens opwekt. Niets mis mee, toch? Maar Van Dale had een ander feestje. En dus was het mis, en B. reddeloos.

De rest van de avond ging het over de geestesziekte van ‘die lijpo’. Arme B.

Filed under: hoofse min   |  1 Comment
Tags: feestje, misleid, v-woord, voluptueus