Het klinkt pijnlijk hard door Café Shooters. Vier woorden die leiden tot grote saamhorigheid in de provincie. Een strijdlied dat minderwaardigheidscomplexen in het hele land bindt. Helemaal niets in Amsterdam.

6 april 1988. Berry van Kilsdonk kreunt en trekt terug. Pas een dikke minuut, amper twintig stoten is hij bezig, maar het zweet gutst over zijn voorhoofd en langer uitstellen lukt niet. Geschrokken haalt Berry zijn Brabantse gemoedelijkheid terug uit de frontlinie. De dame die onder hem ligt luistert naar de bijnaam de gebochelde van Valkenswaard. Van zijn schrikreactie schrikt ook zij, waardoor hij toch weer verder naar binnen schiet. Snel trekt hij een tweede keer terug, deze keer definitief. Een kreun van verlichting. Het grootste deel van het zaad verwarmt het bed in de Nuenense slaapkamer, maar niet alles. Hortend en stotend bewegen zich een paar eigenwijze Brabantse kikkervisjes richting baarmoederhals van de gebochelde. Hoe is het mogelijk, denkt Berry.

Op volstrekt identieke wijze scoorde Edward Linskens eerder die avond - ruim 1600 kilometer verderop - in het Estadio Bernabeu voor PSV de 1-1 tegen de Koninklijke. De belangrijkste frommelgoal in de clubgeschiedenis. Hortend en stotend verdween het schot - was het een schot te noemen? - voorbij de verbouwereerde doelman Paco Buyo in het Madrileense doel. Hoe is het mogelijk, dacht de wereld. Het rollertje van Linskens vormde de opmaat naar de enige Europacup I winst van de Philips Sport Vereniging. In een feestcafé op Stratum gooide Berry van Kilsdonk zijn bier in de lucht en zoende het meisje dat naast hem stond: de gebochelde van Valkenswaard.

Negen maanden later - PSV heeft inmiddels de strijd om de Wereldbeker verloren, waardoor die prijs zonder schuld van Theo Maassen ontbreekt in de Eindhovense prijzenkast - bevalt de gebochelde van Valkenswaard van een zoon: Edward van Kilsdonk.

Een roodgebloesde puber met beugel en melkboerhondenhaar in de hoek van Café Shooters zet in. Helemaal niets in Amsterdam. Toen mijn club, met vier Europacups, de laatste trofee won was ik twaalf. Ik voelde m’n schaamhaar al binnenshuids kriebelen. Toen zijn club - de enige die de cup won zonder vanaf de kwartfinale ook maar een wedstrijd te winnen - dat voor het eerst en het laatst deed was hij nog niet geboren. Het grootste succes van zijn club beleefde hij in de buik van de gebochelde. Het beugelbekkie is Edward van Kilsdonk, geboren omdat zijn vader hem die avond verkeerd raakte. En zover was het nieteens gekomen als Edward Linskens niet half langs die bal had gemaaid. Maar alles zat tegen, die zesde april in 1988 en dus staat hij er wel, in de hoek van Café Shooters. Met z’n bloedkop.

Wolken houden El Arenal de laatste twee dagen in hun greep. De zon is verhuurd aan Ibiza. Mallorca zonder zon is als Siberië zonder kou. Toeristen kijken verdwaasd uit hun ogen, die - als ze konden spreken - iets zouden zeggen als: wat gebeurt hier nou, daar ben ik niet voor verzekerd. Het wolkendek geeft mij tussen alle zomerpret wat extra tijd om na te denken. Helemaal niets in Amsterdam? Wat nou? Geen Blue Parrot? Geen nevenvestigingen van Philips? Geen berekenend punnikvoetbal? Geen Joegoslavische maffiamakelaars? Geen jaarlijks veranderende clownspakken? Geen Edward Linskens? Geen Berry van Kilsdonk? In dat geval hebben ze gelijk. Helemaal niets in Amsterdam! Driewerf hoera!

In Amsterdam werkte Ajax vandaag de eerste training af onder leiding van Marco van Basten. Nog zonder stagiair Dennis Bergkamp, maar met nieuwe aanwinsten Darío Cvitanich en Miralem Sulejmani. En met de zon fier aan de hemel. Noem dat maar niets.

Norbert Schallenberg, de grote goedlachse pastoor van de parochie Druten/Puiflijk snuift nog eens aan zijn tabak, terwijl hij gehypnotiseerd naar de kont van de koe kijkt. Op deze speciale dag heeft dat niks te maken met een vreemde fetisj, maar is de bewondering oprecht. Klara is een van de meest populaire vrouwtjes in de weilanden van Bergharen tot Beneden Leeuwen. Haar vlezige lijf geniet vandaag van alle spotlights. Het is de eerste donderdag na Allerzielen, de dag van de traditionele Leste Mert in Druten en het toegestroomde volk mag bij wijze van prijsvraag gissen naar het gewicht van het beest. Ik sta als verslaggever van De Gelderlander naast Schallenberg en kijk ook naar de welgevormde koeienkont.

In Club Veronica verdringen de mannelijke gasten zich om het podium. In El Arenal betekent dat vrijdagavond, de avond van Veronica’s Lekkerste. Schaars geklede dames pochen met hun rondingen, daarbij hartstochtelijk toegejuicht door het kwijlende herenvolk. Ongegeneerd wordt er vlees gekeurd. Sommigen doen dat met een permanente McDonald’s-smile op hun gezicht (’dank u God, dat ik dit nog mag meemaken’), anderen - zoals pastoor Norbert Schallenberg in Druten - gehypnotiseerd en met oprechte bewondering. Bijna drie jaar geleden is het, dat ik me strategisch opstelde achter het rund in het Land van Maas en Waal. Sindsdien heb ik nooit meer zoveel mensen tegelijk naar een en dezelfde kont zien kijken. Tot nu, vrijdagavond in El Arenal.

Mijn drie reisgenoten gaan op verschillende manieren om met de parade die zich vlak voor hun neus afspeelt. Eentje nipt onverstoorbaar aan zijn bier, zonder daarbij daadwerkelijk vocht binnen te krijgen. Een ander zwiert vrolijk van links naar rechts, breed lachend en met zijn rechterarm in de lucht. Een aansporing zou je zeggen, ware het niet dat het blijmoedige dansje iedere uitgaansavond tot nu toe heeft begeleid. De derde zoekt wanhopig oogcontact met de Tamara’s, Shaniqua’s en Kelly’s op het podium. Met een boze blik, die - iets anders kan ik niet bedenken - stoerheid moet uitstralen. Zelf denk ik onwillekeurig aan lijnen van Herman van Veen. Iets met pepermuntjes en iets tastbaars dat ik haar zou willen geven.

Ten teken van het einde van de pret blaast een barman op een fluitje, dat daarna verdwijnt in het ravijn tussen zijn opgeblazen mannenborsten. Een reisgenoot die zelf een respectabel aantal kilo’s wegdrukt in de sportschool verzekert me met een veelbetekenende blik dat hier anabolen in het spel zijn. De barman feliciteert winnares Felicity door haar ongecompliceerd op haar mond te zoenen. Als dank krijgt hij een royale lik over zijn mannenborsten terug. Een vluchtige begroeting. Felicity is een logische winnares. Ze beschikt over de heilige triniteit van de Spaanse eilanden: blonde krullen, een witte bikini en een bruingebronst lichaam. Na een beetje doorvragen van de barman komen we te weten dat ze 43 kilo weegt. Trots vertelt ze dat haar levensmotto zegt dat ze tevreden is zolang ze haar gewicht onder haar IQ weet te houden. Applaus uit de zaal.

Langzaam stroomt Club Veronica leeg. Het was een mooie avond. Volgende week zeker weer, maar waarschijnlijk al eerder. Morgen!

Ik schud pastoor Norbert Schallenberg de hand en bedank hem voor zijn gezelschap. Hem wacht een celibatair jaar tot de volgende vleeskeuring in Druten.

Two beer or not two beer, that’s the question. De spreuk op het T-shirt van een vakantie vierende Engelsman in MTV The Beachhouse - hij kreeg net zijn bestelling van een spichtig meisje met strenge blik en coupe ijzeren gordijn achter de bar - geeft de heersende flügelfilosofie op het eiland treffend weer. Iets gaat hier zelden dieper dan vijftien centimeter, grapte een reisleider bij de aankomst van weer een buslading naar barbecue hunkerende Frankfurters. Vaak zijn grappen goed omdat ze pijnlijk dicht tegen de waarheid aanschuren.

Overigens kent Mallorca veel meer T-shirt-wijsheden, meestal in het Duits. Wenn Arschlocher fliegen könnten, dan wäre ganz FC Bayern ein Flughafen. Haast poëtisch. Liebe Mädchen kommen in den Himmel, böse Mädchen gehen nach Mallorca. Een vleugje Nietzsche. Döner macht schöner. Einmal gegessen, nie vergessen. Het talent van Marsman. Denkend aan Mallorca / zie ik bruine toeristen / geil door verhitte / kroegen gaan.

Toch gaat het hier ook wel eens dieper. Dat gebeurt over het algemeen tussen negen en twaalf ’s avonds, de uren voorafgaand aan het uitgaansgeweld. Dan voeden we ons aan de rijke, ronde borsten van de all inclusive - Wodka Lime, Tequila Sunrise, Cuba Libre - en delen we onze denkbeelden over de maatschappij (lees: de mensen in die maatschappij). We spreken onze bewondering uit over oud-leraren (lees: als die daar aanleiding toe hebben gegeven) of spuien ongezouten kritiek (lees: ja, dat doen we). We discussiëren over de grillen van collega’s en staan verbaal stil bij individuen die in onze ogen maar een beetje belangrijk liggen te doen aan de onderkant van de maatschappij (lees: stilte was nog nooit zo rijk gevuld).

Vrijmoedig zoeken we vervolgens zelf die onderkant van de maatschappij op - de meeste kroegen en discotheken in El Arenal liggen in kelders, dus letterlijk onder de grond - om daar met een kan sangria en een stuk of wat reuzerietjes belangrijk te doen. Lekker. Flügel drink je hier uit elkaars mond, Corona zoals overal met een citroentje. Als je iets in vijfvoud bestelt krijg je eerst een high five (of high fünf, für die gemütliche Deutsche Leute) en als je zin krijgt kun je met het personeel meedansen op CJ Lewis’ meesterwerk Sweets for my sweet. Door de knieën, links, rechts, kwartslag draaien, klap klap en weer verder. Zolang je gewoon meelacht, sta je nauwelijks voor lul.

Als al die benauwende vrolijkheid je uiteindelijk teveel wordt, is het zaak om terug te keren naar de basis. Gelukkig volstaat dan aan iedere bar die ene vraag. Dé vraag. Two beer or not two beer?

Art Troost zou zich naast zijn hinde omdraaien als hij de geclusterde ingrediënten zou proeven die tweemaal daags in de metalen bakken in het eetgedeelte van ons hotel liggen. Op welke plek van je tong je de laffe pasta of ongezouten stukken vlees ook een kans geeft, van sensatie kan geen sprake zijn. De frietjes zijn niet goudgeel en knapperig, maar ogen alsof de brandende zon zijn tol heeft geëist: bleek en geschrokken.

Art Troost is het hoofdpersonage in het eerste boek dat ik deze vakantie veroberd hebt. Een topkok met een eigen televisieprogramma, die in het Franse plaatsje Sassetot-le-Mauconduit te maken krijgt met een samenloop van tegenslagen. Dat komt deels doordat de beroemde gasten in zijn show via columns in dagbladen met het Nederlandse thuisfront communiceren over de niet louter culinaire uitspattingen op het chateau. Toegegeven, dit is geen dagblad, maar om Murphy van het eiland te weren heb ik vooralsnog besloten niet te schrijven over de louter niet-culinaire uitspattingen op Mallorca. Zoals gezegd: de tong wordt hier niet geplezierd door het hotelvoer. De rest is voor Gipharts rekening.

Het vakantiegevoel is inmiddels tot iedere vezel doorgedrongen en dat komt niet alleen doordat die vezels pijnreacties geven door de overvloed aan zonnestralen. Op het strand trad ik gisteren een moment buiten mijn lichaam. Vanuit de lucht zag ik hoe twee bezonnebrilde meisjes van Club Veronica ons een uitgebreide inleiding gaven in de wereld van een drankje met als naam ’kabouter’. Nu weet ik me altijd al slecht houding te geven in de nabijheid van bezonnebrilde meisjes van Club Veronica, maar sinds gisteren weet ik dat ik me nog slechter houding weet te geven als die bezonnebrilde meisjes van Club Veronica gaan praten over kabouterdrankjes. Alsof ik werd overvallen. Totaal in de war door de overvloed aan stompzinnige vakantievrijheid. Ik vroeg de meisjes wat Rien Poortvliet van het alcoholische mengsel zou vinden en produceerde een flauw glimlachje.

Overigens zagen de bezonnebrilde meisjes van Club Veronica er goed gesoigneerd uit en dat moet ook wel. Veronica-meisjes krijgen betaald naar rato van aanwezigheid de zeven klassieke schoonheden en de achtste schoonheid cupmaat. Het is maar goed dat veel andere mensen op het eiland hun geld op andere manieren verdienen. Of het door de stevige zeebries komt weet ik niet, maar coupe tegenwind is hier tamelijk populair. Van die mannenkapsels waar Rick Astley in de jaren tachtig onbedoeld mee wakker werd. En ook de dames zijn niet allemaal even fris. Om mijn drie reisgenoten in deze log ook een kleine rol te geven, een conversatie van vanochtend.

* Wat als je daarmee naar huis zou gaan?
- Dan had je de rest van de vakantie jeuk aan je tokkie.
# Een geïnfecteerde zwaluw.

Tot zover mijn eerste bijdrage vanaf Mallorca. Het is tijd voor metalen bakken in het eetgedeelte van het hotel. De spanning: laffe spaghetti of laffe tortellini? Zitten er deze keer frietjes tussen die fier overeind blijven staan als je ze tussen twee vingers vastpakt? En daarna: volgt er sensatie voor de tong? Of anders op zijn minst troost?!

Ready for takeoff. Nog een uur en dan begint de vakantie echt. Eindbestemming is El Arenal, Mallorca, domein van dronken Duitsers, weidse zandstranden en Majorica-parels. Maar voor we daar morgen naartoe vliegen, houden we halt op een tussenstation. Next stop: Amsterdam, stad van bruine cafés, wallen en - sinds gisteren - Miralem Sulejmani.

Dat laatste zorgt ervoor dat ik met een gerust hart op vakantie kan. Natuurlijk moet er verdedigend de komende weken nog wel wat bij (Henrique? Boulahrouz? Oleguer?) en is ook de hoop op een echte spelmaker nog niet verdwenen, maar de eerste grote vis is binnen.

Hoe anders was dat vorig jaar, toen ik tijdens een zomerse reis naar Italië om het uur naar m’n mobieltje greep om te kijken of er nog steeds geen witte aankooprook uit Amsterdam was opgestegen. Twee keer werd m’n geduld beloond, maar niet op de manier waarop ik hoopte.

De eerste keer was laat op de avond toen we op het centraal station van Rome (Termini) stonden, klaar voor de metro richting uitgaansgeweld. ‘Urzaíz’, las ik. Hm, leuke naam, maar is die man niet enorm oud? Die vraag is het afgelopen seizoen meer dan afdoende beantwoord.

De tweede keer nestelden we ons net in een hotel in Venetië. ‘Dennis Rommedahl’. Slik. Zoeken naar iets positiefs. Die kan toch heel hard rennen?! Het lukte niet. Dennis Rommedahl, die draver uit Eindhoven. De resterende Italiaanse dagen heb ik me afgevraagd wat er mis is met de wereld.

Nu lijkt er niks mis. Ik ga zorgeloos naar de Spaanse zon. Sombrero op m’n hoofd, mobieltje op gepaste afstand in het zond. Maar eerst Amsterdam. Misschien kan ik Marco of Danny nog iets influisteren in een bruin café?

Het omzeilen van de reclameregels ging nooit zo onschuldig als in 1986.

Hé, heb jij zin in een KNEDER?
In een WIP-WAP of een AFTER DRIE?
Hap je liever in een PLUTO?
Ja, die geeft meteen weer energie!
Heb je zin in een COUNTRY?
Smul je liever van een HOLKI-DAY?
Die bederft ook niet je eetlust,
dus wie wil er nog een zakje P & P? Hééé!

Nog een keer voor Nederland 2…

Als een verliefde puber zo blij ben ik vandaag. Veertien (!) minuten aan de telefoon (acht wachtend, zes in gesprek) en het was geregeld. Vanaf augustus keer ik terug bij Ajax. Oké, mijn comeback zal waarschijnlijk minder onrustige cameraploegen en uitzinnige fans opleveren dan de terugkeer van Cruijff in 1981 of die van Litmanen in 2002. Maar ik zal er zijn en ik zal me laten horen. In hetzelfde vak 410 waar ik eerder ook zoveel spannende momenten beleefde, totaal afgesloten van de buitenwereld als een fietser met capuchon door noodweer. Waar ik 259 keer juichte voor een Amsterdamse goal, maar ook regelmatig stil afdroop als weer eens was gebleken dat Godenzonen soms net mensen zijn.

De eerste keer was in augustus 2000. Zo groen als gras begaf ik me die dagen (en nachten) vooral in Nijmeegse kroegen. De organisatie van de introductie voor de studie Communicatiewetenschap op wat toen nog de Katholieke Universiteit heette was van mening dat studenten elkaar al voor het eerste college goed moeten leren kennen en hadden die visie verwerkt in een doorwrocht elfdaags programma waarin vrije kwartiertjes spaarzaam waren. Elkaar leren kennen deed je in die tijd volgens oudhollandse traditie door dropveters van mond tot mond te laten gaan en met komkommers tussen je benen over pleintjes te hopsen. Eén avond - dat wist ik van tevoren - kon me gestolen worden. Dinsdag 22 augustus speelde mijn Ajax de eerste wedstrijd van het seizoen tegen Fortuna Sittard.

Natuurlijk was ik al eerder in de Arena geweest, maar altijd als gast met een gewoon kaartje. Die avond hadden mijn vader en ik voor het eerst een seizoenkaart en zo’n pasje maakt het stadion je tweede thuis. Ik weet alles nog. Het stokbroodje kaas dat als anti-kater voer moest dienen. Het bier dat de kater uiteindelijk maar uitstelde toen bleek dat het experiment met het stokbroodje kaas als mislukt kon worden beschouwd. En de kennismaking met de seizoenkaarthouders om ons heen - ’de nieuwe buren’. Ajax won met 5-0 door doelpunten van Shota Arveladze, Richard Knopper, nog een keer Shota, Brutil Hosé en Riesj Witschge. Een mooi debuut voor ons, maar ook voor Co Adriaanse die voor het eerst als hoofdcoach langs de kant stond. Met dezelfde trots die ik die avond voelde, dat kon ik zien.

Ruim een jaar later zwaaiden we Adriaanse uit. Een kundige trainer die Co, maar onuitstaanbaar, daar waren we het als seizoenkaarthouders wel over eens. In de seizoenen die volgden viel er veel te juichen in de Amsterdamse vesting. In 2002 was de bekerfinale bijna tussen Ajax 1 en Ajax 2 gegaan, ware het niet dat de jonkies vergaten om het murw gebeukte FC Utrecht het laatste tikje te geven. Het eerste won de dubbel. Van een kwetsbare ploeg in crisistijd groeide Ajax onder Ronald Koeman in een paar maanden tijd uit tot een prijzen pakkende formatie waarop zelfs de buitenspelregel geen vat kreeg. Een jaar later maakten de Koeman Kids furore in Europa door dapper weerstand te bieden aan grootmachten als Arsenal, AS Roma, Valencia en AC Milan. Eigenlijk had Cristian Chivu dat seizoen de cup met de grote oren omhoog moeten houden, daar waren we het als seizoenkaarthouders wel over eens. Die vervelende Italianen ook altijd!

In 2004 vond mijn vader het goed geweest en door een nieuwe baan, een nieuw huis en een nieuwe vriendin had ik het een zomer later ook gehad. Echt spijt heb ik nooit gehad, maar het verlangen naar het stadion kwam wel snel terug. De liefde sudderde een tijdlang op een laag pitje door en wat ontstond was een knipperlichtrelatie met onregelmatige bezoekjes aan de geliefde ex. Onregelmatige bezoekjes die naarmate de tijd verstreek wel steeds frequenter voorkwamen. Dit zat er dus aan te komen. En toch voelt het vandaag als de eerste keer. Mijn ex en ik, we komen weer bij elkaar.

Bloemassociëren geblazen!

Duikbril, kikker, jaloezie, Van Breukelen, restaurant, milieuvriendelijk, KPN, Ierland, snot, paprika, Subaru, geen geld, Popeye, klapstoel, thee, Boerenbond, gras, sneeuwschuiver, REM, links, aloë vera, St. Patrick’s Day, toendra, stoplicht, doolhof, Kermit, mierikswortel, zeeziek, hangouderen, Wembley, ontgroening, CDA, regenwoud, spinning, linksbuiten, hooikoorts, bosnegers, schoonheid, Carlsberg, Doe Maar, vijfje, swoosh, sneuzel, energie, hulk, Celtic, casino, evergreen, klavertje vier, Tom Hanks, onkruid, bolognese, container, reggae, Boston, biobak, Wimbledon, groenfront, willekeur, kameleon, Green Day, bananenschil, carnaval, doorgang, The Exorcist.

Einde brainstormsessie. Binnenkort meer over het award winning resultaat!

Dat heb ik nou met spruitjes.

Het was een lieve oma, in mijn kinderogen. Ik was zes, misschien net zeven, die middag in de bieb. Ik weet niet meer hoe ze eruit zag. Maar ze was heel aardig. Ze praatte zacht en rook een beetje zoals mijn eigen oma. En ze moest wel heel knap zijn, want anders schrijf je geen dichtbundeltjes.

Vanochtend las ik dat ze is overleden. In mijn boekenkast greep ik naar een bundeltje dat er al negentien, misschien wel twintig jaar staat, sinds die ene middag in de bieb. Op een versje het jaar door. Lieve, kleine gedichtjes over de kerstboomkoning, wonderen en moederdag. En voorin die krabbel, met een schriftelijke hand van Mies Bouhuys. Rust zacht, lieve wijze oma.