Zo, het EK zit erop. Ik had besloten een logstop in te gelasten tijdens het voetbalfeest om al te emotionele bijdragen te vermijden. Een week na de uitschakeling van ons Oranje (meine Holländer) kan het wel weer. Het voetbal had het bij vlagen zwaar te verduren de afgelopen weken, maar de finaledag zorgde voor gerechtigheid.

Dat betekent dat ik volgende week onbezorgd door de straten van Mallorca kan lopen, zonder onderwerp van Duits gebral te zijn. Een minzaam lachje en het Fabregas-shirt om m’n schouders doen het werk. Bij het horen van een Ballermann-hit als Cowboy und Indianer zal ik denken aan Sergio Ramos, de trotse Indiaan uit Madrid. Want laten we eerlijk zijn: als onze Sneijder en Robben geen Europees kampioen worden, dan wis en waarachtig Schweinsteiger en Mertesacker ook niet!

From: Tyler Stories 
To: Volker
Sent: Monday, June 30, 2008 1:07 AM
Subject: Re: tussenstand pool

Hoi Volker,
was ein tolles Fußballwochenende oder? Ich habe nur 2 Worte hierfür
EVIVA ESPAÑA !!!
Grüße vom
Ballermann Billy

—– Original Message —–
From: Volker
To: Tyler Stories
Sent: Monday, June 23, 2008 9:36 AM
Subject: RE: tussenstand pool

Hoi Tyler,
was ein tolles Fußballwochenende oder? Ich habe nur 2 Worte hierfür
DANKE RUSSLAND !!!
Grüße vom
Europameister

Hey, wat leuk om jou weer eens te zien. Hoe is het?
Goed, erg goed. Met jou?
Ook goed. Dat zie je toch. Wat is je haar lang!
Echt? Ben eergisteren net naar de kapper geweest.

Lang geleden!

Wat doe je op je eerste vrije zaterdagavond als miljonair?

In de provincie is het de laatste maanden de meest gebruikte leus: Helemaal niets in Amsterdam. Treiterend wordt het gezongen, hartstochtelijk geschreeuwd. Begrijpelijk, al doet de overmoed van de kreet juist denken aan de op de korrel genomen Amsterdamse bluf. Een luxe krakeling van eigen deeg, die bitter smaakt in een tijd dat de eigen ooit zo creatieve bakkerij louter zouteloze biscuitjes aflevert. Het steekt. Daarom bij deze, ter compensatie: vijf keer iets in Amsterdam!

Op nummer vijf
De heren bezingen de grote stad. In hun coupletten dwaal je langs de grachten en door de parken. Blijmoedig zwaai je naar andere blijmoedige terrasjespikkers. Met het hoofd gebogen probeer je de plassen op de brede stoep te ontwijken, of soms met opzet juist niet. Acda en De Munnik kennen iedere emotie van de wispelturige stad. Alleen in Amsterdam.

Op nummer vier
Het mag nog een paar graden warmer, maar de zon schijnt in ieder geval. Dat betekent bootjes. Nergens kun je op een mooie zomerse dag beter zitten dan op het Amsterdamse water. Geloof me, het water in Enschede, Groningen of Eindhoven valt erbij in het niet. Net als het uitzicht. Het wordt tijd dat Nederland weer eens massaal naar het Amsterdamse water trekt.

Op nummer drie
Mijn goede vriend Levi ravot net zo lief in het Engels als in zijn moerstaal. Natuurlijk in de hoofdstad. Geboren en getogen in de provincie, maar aardig veramsterdamd. Stapje voor stapje moeten ook de laatste nare trekjes eruit en daar wordt aan gewerkt. Want ook al noemt hij PSV nog altijd zijn cluppie, Ajax is inmiddels ‘tof’. Bewijs.

Op nummer twee
De enige echte poptempel van Nederland staat in Amsterdam. Paradiso heeft ook deze week een muzikale delicatesse op het menu staan: Eagle*Seagull. Een jaar geleden zag ik ze in een kleine, grijze zaal met dertig andere betalende bezoekers. Toen maakten ze er een feest van. Woensdagavond zijn ze terug, deze keer in het podium der podia. Mocht je voor de muziek niet willen gaan, kom dan voor de ongelooflijke violiste.

Op nummer een
Een collega van me betitelde het ooit als zijn favoriete bezigheid. Het Spaanse bloed van Ajax – señores Luque en Urzaiz – leerde zo de stad kennen. En Rutger Hauer en Monique van de Ven deden het in een beroemde scène in Turks Fruit. Fietsen door Amsterdam is een belevenis en een groot genot.

Een laatste keer Amsterdam zondag, maar daarna wordt de blik echt verlegd naar Bern. Want we worden kampioen. Natuurlijk worden we kampioen! Aldus deze goedgemutste Hollandse kenner…

‘Noem eens drie nummers van Pink Floyd’, heb ik wel eens gevraagd op een moment dat we met een groep vrienden onze wekelijkse biertjes wegwerkten. Die uitdaging werd beantwoord met een ijzige stilte. Een andere generatie, zullen we maar zeggen. Ikzelf wist niet zo lang geleden ook nog maar weinig van een van de meest succesvolle bands allertijden. Natuurlijk, ik kende de grootheden Roger Waters en David Gilmour, de bekende nummers en de legendarische albums The Dark Side of the Moon en The Wall. Maar van de naam Syd Barrett had ik alleen vaag gehoord.

Toch is Syd Barrett aanwezig bij ieder optreden dat Roger Waters ook nu nog geeft. Zoals vorig jaar in Arnhem en afgelopen zondag in Landgraaf. Tijdens ‘zijn’ nummer, Shine On You Crazy Diamond, verschijnt zijn beeltenis groot op de schermen achter het podium. Zo wordt hij in leven gehouden, de voorman van de band tijdens de beginjaren tussen 1965 en 1968. Barrett was vernieuwend, zocht de muzikale grenzen op, ver voordat Pink Floyd monsterhits scoorde. Speelde gitaar met een zippo en creëerde een nieuw geluid, maar kon de roem niet aan. Onder invloed van drugs werd zijn gedrag onvoorspelbaar. Soms speelde hij niet, soms maar een enkel akkoord. You were caught in the crossfire of childhood en stardom, treffender kun je het niet zeggen. De vergelijking met Ian Curtis dringt zich op. De voorman van die andere invloedrijke band, een decennium later, over wiens leven Corbijn zo’n prachtige film maakte. Het cruciale verschil: Curtis maakte een einde aan zijn leven, Barrett leefde nog jaren een teruggetrokken bestaan. 

Over de laatste ontmoeting tussen Barrett en de overige leden van Pink Floyd gaan ontroerende verhalen. Trieste verhalen eigenlijk, maar tegelijk van die verhalen die de legende van een band bepalen. Het was in 1975, toen de band in de beroemde Abbey Road Studios werkte aan het album Wish You Were Here. Barrett kwam binnenlopen, net op het moment dat Shine On You Crazy Diamond - een nummer over hem - werd opgenomen. Hij was een stuk dikker geworden en had zijn haren en wenkbrauwen geschoren, waardoor zijn oud-collega’s hem in eerste instantie niet herkenden. Toen ze realiseerden wie de man in de opnamestudio was, brak een aantal bandleden. Roger Waters had tranen in zijn ogen. ‘Ik ook, denk ik’, zei toetsenist Rick Wright in een BBC-documentaire uit 2001. En David Gilmour: ‘Niemand herkende hem. Geschoren. Een geschoren kaalkop en zeer plomp.’

In 2006 overleed Syd Barrett, die toen al meer dan dertig jaar geen rockmuzikant meer was. Maar hij leeft door tijdens de concerten. Shine on, you crazy diamond!

Remember when you were young, you shone like the sun
Shine on you crazy diamond
Now there’s a look in your eyes, like black holes in the sky
Shine on you crazy diamond
You were caught on the crossfire of childhood and stardom,
blown on the steel breeze
Come on you target for faraway laughter,
come on you stranger, you legend, you martyr, and shine!

Naar aanleiding van berichtgeving op NU.nl.

From: Tyler Stories
To: redactie@nu.nl
Sent: Thursday, May 08, 2008 11:09 PM
Subject: Nog een sleutel

Geachte redactie van NU.nl,
 
In een bericht op uw website met de titel ‘Pieter heeft sleutel huis Georgina’ schrijft u dat Pieter van de Wielen een sleutel heeft van de nieuwe woning van Georgina Verbaan, met wie hij samen het programma Noorderlicht Nieuws presenteert. Het tweetal werd vorige maand bovendien zoenend betrapt in een café. Geen Nederlander met internet heeft het filmpje daarvan gemist.
 
Naar aanleiding van dit bericht op uw website voel ik me genoodzaakt om te reageren met aanvullende informatie. Niet alleen Pieter van der Wielen heeft namelijk een sleutel van het nieuwe stulpje van Verbaan, ik heb er ook een. Die sleutel vond ik op het trottoir voor haar woning, toen ze nog wat laatste spullen aan het verhuizen was. Waarschijnlijk heeft ze hem per ongeluk laten vallen tijdens het tillen van een zware doos, maar ik sluit ook niet uit dat ze hem bewust heeft laten vallen toen ze zag dat ik voorbij liep.
 
Ik zou u als redactie willen verzoeken deze aanvullende informatie op te nemen in uw berichtgeving. Overigens heb ik nog niet met mevrouw Verbaan gezoend. Zodra dit gebeurt, stuur ik u vanzelfsprekend het filmpje.
 
In afwachting van een reactie verblijf ik,
 
Vriendelijke groet,
Tyler Stories

Dat vroegen Hans Teeuwen en Pieter Bouwman zich ooit heel treffend af. Waar blijven de vrouwtjes gedurende de herfst, de winter en de vroege lente? Ook deze jaargang heb ik ze weer gemist. Maar nu de zon onze lijven eindelijk weer streelt en de eerste zomerse dagen officieel een feit zijn, blijkt dat ze de kou overleefd hebben. Sterker nog, de kliekjes hebben de vrouwtjes goed gedaan. 

Het is zomer in Nederland. En de vrouwtjes zijn terug, beter gemutst dan ooit. Lang leve de kelder van de heer Van Spaandonk!

And she was walking on the tables in the glasshouse
And verily bedraggled in the wind
Subtle in her method of seduction
Twenty little tragedies begin

And she would throw a feather boa in the road
If she thought that it would set the scene
Unfittingly dipped into your companions
Enlightened them to make you see

And there’s affection to end
The age of the understatement
Before the attraction forments
Kiss me properly and pull me apart
Affection to rent
The age of the understatement
But before this attraction ferments
Kiss me properly and pull me apart

In een exclusief interview ter ere van het 30-jarig huwelijk van m’n ouders gaf m’n oom een sfeerbeeld van de trouwdag in mei 1978. Wat hij zich van de bewuste dag vooral kon herinneren was dat hij met het sigarettenapparaat van zijn vader (mijn opa) onopvallende jointjes had gemaakt, die hij samen met zijn toenmalige vriendin en een andere oom al net zo onopvallend achter in de zaal had opgerookt. Dat had ervoor gezorgd dat hij zich van de rest van de dag eigenlijk niks meer kon herinneren. ‘Nou. Dat is dan jammer’, besloot hij zijn verhaal.

Voor m’n oma, de moeder van de bruid, verliep de dag minder relax, zo gaf ze aan in eenzelfde interview. Van de lentedag - de laatste in het leven van Henk Soenarto, een van de eerste geliquideerden in de Amsterdamse onderwereld - wist zij alleen nog hoe ze bezig was met opa, de vader van de bruid. Die was volgens haar bang dat de muziek te hard zou spelen of dat gasten op het onzedelijke idee zouden komen om een polonaise aan te vangen. ‘Als ik weg ben zit ik op de wc, of ik ben naar huis’, zou hij hebben gezegd, waardoor oma zich gedwongen voelde om haar man de hele dag als een volleerd Sherlock Holmes in de gaten te houden. Dat had nog tot een hilarische situatie geleid toen hij daadwerkelijk voor een grote boodschap naar het herentoilet toog. ‘Maar verder was het wel leuk, geloof ik’, eindigde ze.

Op basis van die verhalen van hoofdrolspelers leek het een verwarrende dag, die tweede mei in 1978. Maar zo weinig als m’n oma en m’n ooms om uiteenlopende redenen van het feest meekregen, zo weinig zullen m’n ouders waarschijnlijk hebben gemerkt van de joints en de polonaisevrees. Die waren druk bezig om samen gelukkig te zijn en houden dat alweer dertig jaar vol. Dertig jaar. Shit, ik mag wel opschieten.